 |
Contact |
| Interview in JONAS | |||
P E R S O O N L I J K E O N T W I K K E L I N G |
P R I
“Afscheid van je kinderpijn”
Ook een heel 'gewone' opvoeding laat vaak pijnlijke sporen na in je leven. Met
de therapeutische methode PRI - Past Reality Integration - reken je er zlf
voorgoed mee af.
Tekst: Arianne Colle - Illustratie - Anna Boterman  “Het begon allemaal rondom de geboorte van mijn eerste kind. Tot dat moment had mijn leven er van buiten probleemloos uitgezien. Ik werkte hard en succesvol als consultant en coach in het bedrijfsleven. Totdat er priv en op mijn werk een aantal nare dingen gebeurden. Ik kreeg een burn out. Voor mijn gevoel van uitputting en wanhoop zocht ik allerlei verklaringen in het heden: te veel hooi op mijn vork etc. Ik ging in gesprekstherapie en de therapeute gaf mij goddank een boek van Alice Miller te lezen. Dat sloeg bij mij in als een bom. Miller schreef over de sporen die ook een gewone opvoeding bij kinderen achterlaat. Miller zette uiteen dat onze maatschappij blind is voor de emotionele behoeften van kinderen. Haar boodschap raakte mij, product van een gezonde Hollandse opvoeding’, recht in het hart. Ik had vroeger nooit mogen falen en wilde nog steeds altijd alles goed doen.” “Uiteindelijk heb ik mijn kennis en ervaring op het gebied van gedrag, cognitie, aandacht en bewustzijn aangevuld met Millers inzichten over de behoeften van kinderen en de schadelijke gevolgen van een normale opvoeding.” Zes jaar geleden ontwikkelde Ingeborg Bosch (45) de therapeutische methode PRI (Past Reality integration). Het uitgangspunt daarvan is dat bijna alle pijnlijke emoties die we in het heden ervaren, wortelen in onze kindertijd. Meer therapien zijn gebaseerd op dat principe, maar toch is er verschil. “PRI kenmerkt zich door een zeer concrete en gentegreerde aanpak van zowel denken, voelen en handelen”, aldus Bosch. Alle drie de ingangen krijgen daarbij evenredige aandacht. PRI geeft een clint een gedetailleerd instrument in handen waarmee hij of zij zelfstandig heden en verleden op de juiste wijze kan ontwarren, zodat de betreffende persoon voorgoed kan afrekenen met de destructieve invloed van oud zeer.” “Na het lezen van mijn boeken De herontdekking van het ware zelf of Illusies begrijpen veel mensen eindelijk echt wat er met hen aan de hand is. Waarom ze sociaal zo bang zijn of waarom ze zichzelf niets waard vinden. Daarnaast schrijven mensen dat ze in PRI een benadering vinden waar ze al heel lang naar op zoek waren. Ze vinden in PRI wat zij ervaren als de missing link’. Kijk, in veel therapien ligt de nadruk f op het denken, f op het voelen, f op het heden, f op de jeugd.” Hoe ziet PRI er in de praktijk uit? Wordt er gepraat? Worden er oefeningen gedaan? En wat is de essentie van je methode? “Waar het in PRI om gaat is in het nu leren zijn, zonder bevangen te worden door het verleden. Het heden wordt bij vrijwel ieder een enorm belast door ervaringen uit de prille jeugd, uit een voorbije realiteit dus. Onverklaarbare psychische problematiek wijst bijna altijd op onverwerkte oude pijn. Wat een kind nodig heeft, krijgt het vaak niet. Kinderen hebben behoefte aan lichamelijke en emotionele veiligheid, begrip, steun, stimulans, respect voor hun eigen identiteit, liefdevolle aandacht. In plaats daarvan worden ze vaak gedwongen zich aan regels te houden die ze niet snappen, worden ze gestraft omdat ze ‘lastig’ zijn, worden ze met te weinig respect behandeld. Ouders zijn meestal niet in staat om aan de behoeften van hun kinderen te voldoen. En dat heeft grotendeels weer te maken met het feit dat ze hun eigen pijn als kind hebben verdrongen. Als kind ontwikkel je afweermechanismen tegen pijn en die gebruik je als volwassene nog steeds. Met PRI ga je die afweer afbreken. Dat doe je in een aantal stappen.” “Allereerst leer je jezelf te observeren, dit is het cognitieve gedeelte. Daartoe krijgen clinten huiswerkopdrachten mee. Je leert te herkennen wanneer je in de afweer schiet. Je traint jezelf alert te worden op heftige ‘- buitenproportionele - reacties en die te analyseren als je een beetje bent ‘afgekoeld’.”
‘De wereld is groter geworden’
Tike (39) is getrouwd, heeft twee dochters van 9 en 11 jaar en doet sinds een jaar PRI. Op haar opleiding tot maatschappelijk werkster hoorde ze altijd dat ze moest accepteren wie ze was: “Je moet leren omgaan met je eigen mogelijkheden en beperkingen’, zeiden opleiders. Maar daar kon ik steeds minder mee. Want ik was eigenlijk een onzeker en angstig mens. Halverwege De herontdekking van het ware zelf heb ik zitten huilen van herkenning. Ik besefte dat mijn angst en onzekerheid vormen van afweer waren en ik begreep dat ik mijn angst niet hoefde te ‘accepteren’ maar dat ik er iets aan kon doen. Toen heb ik me aangemeld als clint. Ironisch genoeg moest ik gelijk met mijn angst om auto te rijden aan de slag, want de therapeut was slecht bereikbaar met het openbaar vervoer. Tijdens een van de eerste gesprekken werd me duidelijk dat mijn angst niets met het nu te maken had. Dat inzicht gaf me al veel lucht. Daarna ben ik de oude pijn onder de angst gaan ervaren. Nu, een jaar later, stap ik met gemak de auto in. De wereld is op alle fronten groter geworden. Ik durf nu te zeggen wat ik vind, voel me niet meer ongemakkelijk in winkels en ga zelfs in mijn eentje naar de film. Dat had ik een jaar geleden voor onmogelijk gehouden. Eerst was ik bang dat ik door PRI niet meer met mijn ouders zou kunnen omgaan. Want er kwamen tijdens de gesprekken veel nare dingen van vroeger naar boven. Zo werd me als kind voortdurend vertelt dat ik van alles niet kon. Maar ik ga nog steeds met mijn ouders om, al is ons contact wel anders geworden. Er is vroeger van alles gebeurd dat niet had mogen gebeuren, maar ik zie ook dat mijn ouders het product van hun opvoeding zijn.” “De tweede stap is dat je ophoudt met het afweergedrag. Hier ga je dus aan het werk met je gedrag. Stel dat je altijd weer boos wordt als je man’s avonds laat thuiskomt, dan probeer je de eerstvolgende keer dus niet boos te worden. Als hij binnenkomt zeg je Hallo’ en kijkje welk gevoel er dan naar boven komt in de plaats van je gebruikelijke boosheid.” Dan kom je bij de derde fase terecht, de regressiefase:je laat de pijn toe die onder de boosheid zit. De eerste tijd doe je dat onder begeleiding van de therapeut en later leer je dat eigenhandig te doen. Dit is de fase van het voelen. Je beleeft de pijn van vroeger en laat de waarheid toe. Met het toelaten van die pijn, door deze te labelen als oude pijn en los te maken van je echtgenoot ben je een heel eind op streek.” “In de laatste, vierde, fase ben je zover dat symbolische’ situaties - situaties die aan oude pijn raken -je niet meer als een golf overspoelen. Je bent je ervan bewust,je weet welke pijn eronder zit en dat die thuis hoort in het verleden, voelt die en kan daar na het verleden en heden ontwarren.” “Met PRI open je dus niet alleen het oude bestand’ door de oude, verdrongen pijn te voelen, maar voeg je ook nieuwe informatie toe, namelijk: dit is oud, z erg is het cht geweest, maar dit staat los van het heden.’ Je raakt bijvoorbeeld doordrongen van het feit dat je nu niet meer machteloos bent.” Je noemt PRI zelf een bewustzijnsleer dan een therapie. Waarom? “De basis van PRI is zelfobservatie en voortdurend bewustzijn. Het trainen van je bewustzijn is een noodzakelijke voorwaarde; zonder dat is PRI per definitie niet mogelijk. Dat bewustzijn is nodig omdat we voortdurend door onze gedachten en gevoelens worden misleid. Ik ben boos op mijn buurman en denk dat mijn buurman daarvan de oorzaak is. Maar als ik goed kijk, blijkt mijn buurman als symbool te fungeren! Veel van onze gedachten en gevoelens zijn een illusie.” 
Wat zijn volgens jou de manco’s van andere therapien?“Verschillende therapien helpen je om een ander type afweermechanisme te kiezen en de oude pijn te omzeilen of verder weg te drukken. De therapeut spoort je dan aan om bijvoorbeeld boos te worden in plaats van je erachter schuilgaande machteloosheid toe te laten, Of hij of zij zegt dat ieder mens prachtig is. Jij ook! En er wordt tegenwoordig heel veel gewerkt met dat wat er is’. Dat mag er dan zijn. Maar ons bewustzijn houdt ons met veel gevoelens voor de gek, misleidt ons! We denken het heden te zien en zien het verleden. Daarom biedt het weinig soelaas om met die gevoelens te werken of te zeggen dat die gevoelens er mogen zijn. Soms wordt er juist weer wel aandacht aan de oude pijn besteed, maar wordt het oude bestand’ alleen maar geopend’ en niet bewerkt’. Ook dat lost weinig op. Een ander manco van veel gangbare therapien is dat je enkele nieuwe vaardigheden leert, zoals assertiever optreden of zeggen wat je voelt, maar zodra je echt weer in de problemen komt, heb je de therapeut opnieuw nodig. PRI biedt clinten een methode die ze met behulp van huiswerkopdrachten en gesprekken zelf leren hanteren. In n tot twee jaar geeft PRI mensen zelf de sleutel in handen.
‘Ik was nooit de moeder die ik wilde zijn’
Nadat Marianne (38) De herontdekking van het ware zelf had gelezen, wist ze meteen dat ze met PRI iets belangrijks te pakken had. Twee dingen spraken haar aan: “Ik worstelde al lang met het feit dat ik regelmatig erg boos op mijn kinderen werd terwijl ik dat absoluut niet wilde. lngeborg Bosch bleek die boosheid een afweermechanisme te noemen dat je met PRI kunt ontmantelen Het tweede wat me aansprak was het diepe begrip van de schrijfster voor hoe pijnlijk het voor kinderen is om totaal afhankelijk te zijn van een of twee mensen waar van je niet krijgt wat je als kind nodig hebt. Als je ouders, die je nodig hebt om te overleven, niet altijd even beschermend zijn, maar je soms ook ‘aanvallen’, kan je daar als kind heel eenzaam van worden. Daarom vond ik het ook zo vreselijk dat ik vaak boos werd op mijn kinderen en mijn oudste zoon uit pure machteloosheid regelmatig een tik gaf. Hoezeer ik ook mijn best deed, ik was nooit de moeder die ik zo graag wilde zijn. Hoeveel opvoedingsboeken ik ook las! En daar werd ik dan heel somber van. Want terwijl ik wilde dat mijn kinderen blij en gelukkig door het leven gingen, kon ik zien dat ik soms afschuwelijk voor ze was.” Na vijf therapiegesprekken met Ingeborg Bosch werd de boosheid minder. Marianne kwam in die gesprekken bij allerlei pijn van vroeger terecht. “Ik herinnerde me bijvoorbeeld hoe ik als kind lag te huilen, getroost wilde worden en mijn moeder maar niet kwam. Ik voelde de pijn van de machteloosheid. Ik leerde om die pijn te voelen, en te zien dat mijn boosheid fungeerde als afweer om die pijn maar niet te voelen. Voorheen wilde ik eigenlijk dat mijn kinderen aan mijn behoeften voldeden. Dat ze deden wat ik prettig vond, zodat ik me niet naar ging voelen. Nu, drie jaar later, is er een last van mijn schouders gevallen. Ik loop letterlijk rechtop en niet meer met gebogen schouders. Dankzij PRI ben ik niet meer zwaar en somber. Maar het is een tijdrovend proces geweest om de dertig jaar afweer die ik had opgebouwd, af te breken.
PRI is ontwikkeld in 2000. Naast Ingeborg Bosch zelf, geven 18 therapeuten (in
opleiding) PRI-begeleiding. Meer informatie: www.PRlonline.nl. Literatuur: Ingeborg Bosch, lllusies. Over bevrijding uit de doolhof van emoties. Veen, 2003 Ingeborg Bosch, De herontdekking van het ware zelf, Veen, 2000 Alice Miller, In den beginne was er opvoeding. Van Holkema & Warendorf/Unieboek, 1983 Alice Miller, Het drama van het begaafde kind. Van Holkema & Warendorf/Unieboek, 1981
|
| PRI nieuws |
DVD over PRIDe DVD Een kennismaking met PRI is via deze website te bestellen. Op deze DVD vindt u een komplete uitleg over PRI door Ingeborg Bosch, een interview, een oefening en ... >>> |
Zoek in PRI: |
| Copyright 2010 Past Reality Integration B.V. | donderdag 9 september 2010 | Gepubliceerd: donderdag 2 september 2010 13:59:34 |