| Gastenboek |
| Naam |
Floris Brinkman |
| Datum |
2 juli 2010 |
Goedendag,
Werkelijk een fantastisch boek van Ingeborg Bosch "De herontdekking van het ware zelf'' het was voor mij een bevrijding om het te lezen.
Ik lees erg veel tijdens het dialyseren wat ik 3 x per week moet ondergaan hier in
Zuid-Frankrijk.
Ik wil op deze manier haar persoonlijk bedanken wat zij voor mij heeft betekend dus nogmaals hartelijke dank en chapeau bas.
Kunt u mij op de hoogte houden voor meer boeken van haar?
Graag, hartelijks Floris |
| Naam |
Mariska |
| Datum |
2 april 2010 |
Beste Mw Bosch,
Ik wil u heel graag een mail sturen om u ontzettend te bedanken voor het delen van uw ervaringen en kennis in het boek "de herontdekking van het ware zelf". De mogelijkheden die u omschrijft zijn weer een lichtpuntje die mijn leven weer kunnen helen. Ik ben in behandeling voor traumaverwerking en worstel al lange tijd met Kind gevoelens en verlangens naar hoop, genegenheid enz. Dit is het eerste boek waarin ik zoveel herkenning kan vinden in de problemen waar ik tegen aan loop. Ik ben zo dankbaar dat dit boek er is en dat er mogelijkheden bestaan in het samenbrengen van het kind en volwassen bewustzijn.
Ik las de eerste delen van het boek en tranen staan in mijn ogen van herkenning, erkenning en hoop. Ik ga hiermee hard aan de slag middels het boek, tevens misschien in contact met een PRI therapeute. Het is zo fijn om te lezen en te ontdekken dat deze gevoelens herkenbaar zijn, niet raar, niet gek of gestoord, maar dat het bestaat en ik dus niet per difinitie "gek" ben. En zo zo zo ontzettend fijn dat er mogelijkheden zijn om hier een helingsproces in te krijgen. Ik wil eigenlijk als boodschap zeggen; dat ik u ontzettend dankbaar ben en dat ik echt enorm geholpen ben met dit boek!!
Het geeft me hoop in de weg om door te vechten. heel erg bedankt.
Vriendelijke groeten Mariska |
| Naam |
E. Schleeper |
| Datum |
9 mrt 2010 |
Beste Ingeborg,
Mijn verhalen waren allemaal zolang. Vol van overtuigingsdrang.
Nu meld ik hier met weinig woorden : de diepe dankbaarheid omdat ik er van hoorde. |
| Naam |
B v P |
| Datum |
4 feb 2010 |
Gefeliciteerd!!
Mijn vrouw ziet een wereld van hoop en kracht opengaan.
Zij blij, ik blij.
Jij bent de eerste die schrijvend de pointe bij haar raakt.
Dank, B. |
| Naam |
F.T. |
| Datum |
25 jan 2010 |
Dag Mevr.I. Bosch.
Ik had de behoefte om u even te mailen. Ik ben een van de mensen die twee van uw boeken heeft door gelezen. Ik wou u graag laten weten dat uw boeken een grote invloed op mijn leven zijn geweest en nog zijn Ik ben vroeger zeer zwaar verwaarloosd. Ik heb het overleefd met vier alterego's Ook borderline was aanwezig. Vijf jaar geleden ben ik met de borderline aan de gang gegaan. Dat konden de alterego's goed aan. En zo kwam ik al een stuk verder in de ontkoppeling van het verleden.
Het boek van alice miller heb ik ook gelezen, daarna ging het in een stroomversnelling. Daarnaast kreeg ik borstkanker en toen knapte mijn hoofd alles kwam op me af. De alterego's hebben de klap nog opgevangen en naar een goede verwerking geleid, maar daarna met grote ontspannings oefeningen(het lichaam gaf.hetgewoon aan het was een grote innerlijkedrang om die oefeningen te doen) zijn de alterego's er uit gewerkt. Daarna ben ik bij de huisarts geweest voor dit verhaal en ze geloofde me direct. Ik heb antidepressiva gekregen. Daarna ben ik met uw boeken aan de slag gegaan. Het was een hele strijd om alles te volgen en het was vallen en opstaan.
Ik had veel steun van mijn man en vriendinnen, ze snapten soms niet alles maar gingen er wel in mee. Nu ben ik met het tweede boek bezig en dat gaat ook voorspoedig, we zijn er nog niet maar ik ben al weer aan het afbouwen met de medicijnen en dat is een goed teken dat ik dichter bij mijn eigen gevoel kom. Er komen steeds meer antwoorden in me op waarom ik dingen doe en hoe ze gekoppeld zijn aan het verleden, het doet eerlijk gezegd geen pijn meer alleen verbazing dat je gevoel aangeeft waarom je iets doet dat het een reden heeft omdat je vroeger zo verwaarloosd bent.
Het is wat moeilijk uit te leggen maar elke stap die ik zet heeft een reden om dichter bij mijn gevoel te komen. Ik heb waarschijnlijk een groot overlevingsmechanisme zegt de huisarts want ze kent niemand die hier zelfstandig uit komt. Mijn vraag aan u is dan ook beleefd, ben ik een uitzondering dat ik zelfstandig uit een DIs situatie ben gekomen zonder enige vorm van
therapie? Ik ben er zo trots op en gelukkig dat ik dit mag mee maken. Ook voor mijn kinderen en man en vrienden.
Ik wens u al het goede en dat er nog veel mensen mogen genezen door u boeken. U heeft ze niet voor niks geschreven.
Dank u. |
| Naam |
F.L. |
| Datum |
11 sep 2009 |
| Ik heb al enkele jaren geleden de boeken van Ingeborg Bosch gelezen en die aan al mijn collega's aangeraden. Dit heeft er toe geleid dat drie van de directeuren van de organisatie waar ik werk in PRI therapie zijn gegaan en daar zeer enthousiast over zijn. Zij bieden daarom nu alle adviseurs aan om op hun kosten ook in therapie te gaan omdat ze het ook beschouwen als een investering in de opleiding van personeel. Ik heb besloten van dit aanbod gebruik te maken. Ik vond het een te mooie kans om te laten liggen maar had voor mezelf niet bedacht om (nu al) PRI therapie te gaan volgen. |
| Naam |
Anoniem |
| Datum |
3 sep 2009 |
Een voorbeeld van een resultaat. Ik hield altijd dwangmatig en op het angstige af mijn huis schoon om
kritiek van visite te vermijden. Al was mijn huis nog zo schoon, dan dacht ik dat de visite vast wel iets zou opmerken wat ik over het
hoofd had gezien, dus het was nooit schoon genoeg in mijn beleving. Aan deze marteling is nu ook een einde gekomen door regressie en
omkeer van mijn (VH) afweer. Wat overblijft is wel leuk. Ik merk dat ikzelf, echt vanuit mijn ware zelf, het prettig vind om in een
schone omgeving te zitten en dat ik daarvan kan genieten (iets wat ik daarvoor ook niet kon).
Ik houd mijn huis schoon, maar als ik
er geen tijd voor heb dan is het ook prima. Wanneer ik dan tussen wat stof en vuil zit, ben ik prima op mijn gemak in de wetenschap
dat ik er nu geen tijd voor heb, maar morgen misschien wel. En wat de visite daarvan vind is gewoon niet meer belangrijk. Ik zou nog
zoveel kunnen vertellen en ik ben ook graag bereid om dat te doen als daar vraag naar is. Ik sta open voor contact.
Als laatste wil
ik Ingeborg vanuit het diepste van mijn hart bedanken voor het in de wereld brengen van PRI. Het is mijn redding geweest. |
| Naam |
Attie |
| Datum |
10 jul 2009 |
Het is 2 jaar geleden dat ik hier schreef. Een tijdlang heb ik weer geleefd in de ontkenning, maar uiteindelijk
kwam ik toch weer uit bij PRI doordat ik bewust ging kijken naar de keuzes die ik alledag maak. De grote keuzes daar dacht ik goed over
na, maar het zijn juist die kleine keuzes die zoveel effect hebben op mijn leven. En wat ik mezelf zag doen getuigde absoluut niet van
liefde voor mij zelf. En dat kon dus ook niet omdat ik het geloof vanuit mijn kindertijd had meegenomen dat ik niets maar dan ook niets
waard ben. En dat is wat ik ook steeds krijg.
Nu leer ik steeds meer over mijn afweer en voel ik langzaam wanneer ik in mijn kinderbewustzijn zit..
Je hoort nog van me, warme groetjes, Attie |
| Naam |
Meadow |
| Datum |
10 jul 2009 |
Na een jarenlange zoektocht om levenslange problemen met hardnekkige depressie op te lossen volg ik
nu bijna vijf maanden PRI-therapie. Het lezen van de boeken van Ingeborg Bosch heeft me al heel veel geholpen. Nu heb ik voor het eerst
een therapie die helpt. Ik heb op de een of ander manier altijd geweten dat de andere behandelmethodes om de kern heen draaien. PRI
pakt juist de kern aan. Ik zit nog maar in fase 1 maar ik merk dat ik me niet meer zo vaak zo ontzettend rot hoef te voelen, het wordt
minder, en dat is voor het eerst en voor mij een hele grote opluchting.
Nog een lange weg te gaan natuurlijk, maar dat heb ik er dubbel en dwars voor over. Ik zou eigenlijk niet weten wat ik zonder PRI zou
moeten, waarschijnlijk niet zo oud worden.
Ik raad iedereen met structurele problemen PRI van harte aan en dank Ingeborg Bosch voor het ontwikkelen ervan. |
| Naam |
Paultje |
| Datum |
30 okt 2008 |
| PRI: moeilijk, maar zinvol. Een illusie armer, een leefbaar leven |
| Naam |
Debby Buitenbos |
| Datum |
30 aug 2008 |
Aan Ingeborg Bosch,
Ik begrijp het heel goed wanneer ik geen bericht terug krijg, maar ik wil zo graag laten weten dat ik je zo dankbaar ben. Ik heb 4 jaar
achter de rug van regelrechte crisis, waarin ik, terwijl ik moest voorkomen te verzuipen, ook nog es keihard gewerkt heb aan mezelf,
grotendeels op basis van PRI. Ik ben er doorheen! Mijn crisis is officieel geschiedenis, ben nu nog aan het bijkomen, en ben de afgelopen
weken werkelijk in feeststemming.
Het leven is verrassend onbelast geworden! Mijn liefste wens is uitgekomen! Ik ben zo dankbaar dat je de PRI hebt ontwikkeld, want het
is daarom dat ik mezelf heb kunnen vinden!
Dank! Namast, Debby Buitenbos. |
| Naam |
Peter Prins |
| Datum |
25 aug 2008 |
Uw bijdrage Het schrijven van dit stukje voor het gastenboek is de omkeer van mijn afweer angst; 'jij
doet helemaal geen pri,je zeurt om aandacht, jij denkt dat je wat te melden hebt!' Dankzij een therapeut in het reguliere circuit las
ik; 'Op weg naar je ware zelf', De vijf punten op pagina38 opende mijn ogen en mijn gevoel. Ik voelde me schuldig tegenover de therapeut
dat ik voor de PRI koos, maar wist dat als ik de relatie met mijn verleden en mijn kinderen wilde herstellen dat het onontkoombaar was
mijn ware zelf te ontmoeten.
Nu jaren later, test ik regelmatig mijn afweer profiel en stel dan vast dat ik op de goede weg ben of dat ik afglijd naar mijn 'favoriete'
afweren, dat ik de PRI minder nodig zou hebben. Ontevredenheid is dan mijn deel. Eenmaal kennis gemaakt met mijn ware zelf, het onbelaste
deel, is een vanzelfsprekende motivatie om te voorkomen dat ik afglijd. PRI, als een manier van leven, is voor mij zo nu en dan een
pittige klus. Weten wat mijn oude onvervulde behoeftes zijn en niet meer op 'jacht' te hoeven is een 'verwarrende' bevrijding Inderdaad;
begint eer gij bezint.. |
| Naam |
Jalada Goddijn-Koopmans |
| Datum |
22 aug 2008 |
Hallo beste mensen, Heel erg bedankt voor de tip over het congres in Groningen.
Ik heb me al opgegeven en ingetekend voor de workshop met Ingeborg Bosch.
Een heel boeiend congres lijkt me, waar ik echt naar uitkijk!! |
| Naam |
Vivian |
| Datum |
08 Nov 2007 |
Het is jaren geleden (ongeveer 4 jaar) dat ik mijn verhaal hier in het gastenlogboek heb gedaan. Vandaag
wil ik het weer doen n.a.v. het boek "De onschuldige gevangene" wat ik ben gaan lezen.
4 jaar geleden had ik verteld dat ik problemen had met mijn "baas", de leidinggevende en dat ik in een bedrijf werkte waar de minst
weerbare mensen komen. Nu ik het boek "De onschuldige gevangene" aan het lezen ben en ben beland bij het hoofdstuk over hoe negatief
het vooral voor jonge kinderen in een cr�che is, durf ik eindelijk te schrijven dat dit bedrijf een cr�che was, het ging om m'n werk
in de kinderopvang.
Ik was net in aanraking gekomen met de PRI en hoopte mij te kunnen blijven handhaven op het werk ondanks dat ik met mezelf hierin bezig
was. Dit is helaas niet gelukt en ik denk nu dat dit onmogelijk voor mij is.Ik ben er uiteindelijk toch weggewerkt op een afschuwelijke
manier, heb het nog een aantal keren geprobeerd in de kinderopvang, maar dit is me niet gelukt. ik heb gemerkt dat ik er niet gewenst
ben en dat het mij niet lukt om mij te handhaven in de kinderopvang met wat ik heb geleerd van de PRI. Ik ben te bewust geworden. 4
jaar geleden wist ik gevoelsmatig al dat het niet goed ging in de kinderopvang met jonge kinderen, dat je als leidster onmogelijk aan
de behoeften van de kinderen kan voldoen,omdat het bedrijf draaiende gehouden moet worden en als je zegt dat je het niet redt i.v.m.
de werkdruk en teveel kinderen op de groep, dan vind men dat er iets met jou mis is, dat je het dus niet aan kan en als je dan je mond
opendoet en strijdt voor een betere plek voor de kinderen dan word je weggewerkt, tenminste, dat is mij overkomen.
Wat ik nu wel weet , is dat wat ik zelf "fout" heb gedaan in die tijd, dat is dat ik mij alleen bezig heb gehouden met de pijn van de
kinderen. Ik ben mezelf er in vergeten, heb mezelf zo'n beetje burn-out gemaakt doordat ik probeerde te redden wat er te redden viel,
zodat de kinderen aan hun behoeftes toekwamen. Dit was onmogelijk gezien de situatie op een cr�che en het was ook persoonlijk voor mij
onmogelijk omdat ik niet goed genoeg voor m'n eigen behoeften opkwam of misschien op de verkeerde manier,maar hoe dan ook, daar werd
ook niet naar geluisterd. De behoeftes van de kinderen aan behoefte- vervulling in wat ze echt nodig hadden werd niet vervuld en dat
raakte mij in m'n eigen oude pijn van dat die van mij dus ook niet vervuld waren. Inmiddels ben ik daar dus nu achter en mee bezig (geweest)
en dat helpt, voor mijzelf. Blijft alleen staan ,merk ik nu, dat ik als ik aan mezelf denk, wat hoognodig is, ik beter niet meer in
de kinderopvang kan werken (overigens ook om andere redenen).
Vanuit de regering is het een trent om zoveel mogelijk mensen te laten werken en is kinderopvang heel gewoon, ook voor jonge kinderen,
dus zijn ook ouders noodgedwongen vaak om hun kind daar onder te brengen en verwachten ze misschien dat een leidster goed met hun jonge
kind om kan gaan en dit kan dus niet goed genoeg. Dit is helemaal waar, ik heb genoeg gezien in de kinderopvang. Zijn er misschien andere
kinderopvangleidsters (of leiders,maar meestal zijn het vrouwen) die hierop willen reageren? Wat kunnen wij/zij doen? Moeten we proberen
om de kinderopvang te veranderen, veel minder baby's in een groep enz. of moeten we ervoor pleiten dat kinderen pas vanaf 2 of 3 jaar
naar de kinderopvang gaan en eerlijk bij de ouders uitspreken dat we ons zorgen maken?
Dit heeft het risico van ongeruste ouders (maar ook ouders die wakker worden) en het risico van het aan de stok krijgen met je werkgever
en je andere collega's. Maken we ons sterk voor een betere maatschappij, vanuit het collectieve ware zelf of denken we aan onszelf.
Nu ja, eigenlijk allebei,want ook wij zijn de maatschappij en het ��n gaat blijkbaar niet zonder het ander.
Ik hoop op reacties via het gastenlogboek als dat kan.
Groet Vivian |
| Naam |
Esther |
| Datum |
21 Okt 2007 |
Ik vind het boek 'de onschuldige gevangene' een ware must voor elke ouder, of eigenlijk voor iedereen
die met kinderen te maken heeft. Ik heb al veel kennissen/collega's aangezet tot aanschaf van het boek. Ze waren er allen er van 'onder
de indruk'. In mijn omgeving (peuterspeelzaal, werk, op straat/in winkels, bij vrienden/ familie), zie ik nog zo veel 'misstanden' als
het gaat om het omgaan met kinderen.
Ik zou al deze mensen willen verplichten 'de onschuldige gevangene' te lezen. Over een verjaardagscadeau voor deze mensen hoef ik in
ieder geval niet meer na te denken.
Ik kijk uit naar Ingeborg's nieuwe boek over relaties. |
| Naam |
Alexander Hamelers |
| Datum |
30 Sep 2007 |
Bij het lezen van het boek "De herontdekking van het ware zelf" moest ik onwillekeurig denken aan een
prachtig lied van Herman van Veen: "Wie".
Wie heeft de zon uit jouw gezicht gehaald?
Wie heeft het licht in jou gedoofd?
Wie heeft jouw rooie wangen bleek gemaakt?
Wie joeg de dromen uit je hoofd?
Wie brak jouw kleine hart?
Kleurde je ogen zwart?
Wie is niet nagekomen wat hij heeft beloofd?
Wie heeft het lachen in jouw keel gesmoord?
Heeft je vuisten zo gebald?
Wie heeft dat onbevangen kind vermoord
dat altijd opstaat als het valt?
Wie boog jouw rechte rug?
Trapte je speelgoed stuk?
Wie brak jouw vleugels in de vreugde van hun vlucht?
Wie is er zo aan jou voorbij gegaan?
Wie verraadt hier jouw geloof?
Wie hield zich voor het kraaien van de haan
na de derde keer nog doof?
Wie is het die vergat
dat jij de toekomst had?
Wie heeft jou net als ik te weinig liefgehad?
Wie heeft jou net als ik te weinig liefgehad? |
| Naam |
marieke |
| Datum |
01 Sep 2007 |
ik heb gisteren voor het eerst iets gelezen over PRI. het sprak mij gelijk aan. Sinds een aantal weken
ben ik zoek naar mn echte ik en ik hoop hierin mijn antwoorden te kunnen vinden. vooral doordat er beschreven werd dat PRI geen therapie
is, maar een bewustzijnsleer is, maakt dat ik denk/voel, "ja, hier ben ik naar op zoek". ik ben benieuwd naar ervaringen van anderen
en zal zeker mijn verdere ervaringen melden.
groet, marieke |
| Naam |
Attie |
| Datum |
29 Mei 2007 |
Al jaren ben ik aan het zoeken naar antwoorden op het waarom van mijn dik zijn en daarbij ontdekte ik
dat ik als ik eet in mijn kinderbewustzijn zat. Wat een feest was het om jou boeken daarna tegen te komen en te lezen dat ik zo gek
nog niet ben.
Langzamerhand kan ik steeds beter de symbolische wereld zien waarin ik al die jaren heb geleefd en nu nog bezig ben te leven. steeds
verder gaat de deur open naar mijn volwassenheid.
Wat heerlijk dat ik tegelijkertijd mijn kinderen beter begrijp en duidelijk het verschil zie tussen hun behoeftes en de mijne en vanuit
welk stukje ik reageer. ik kan niet wachten totdat je nieuwe boek uit is.
Bedankt dat je ooit het lef had om deze therapie te openbaren terwijl je op zoveel weerstand stootte.
Warme groetjes Attie |
| Naam |
anna |
| Datum |
20 Feb 2007 |
Beste Ingeborg, In oktober pakte ik toevallig je boek Illusies mee uit de bibliotheek. Inmiddels heb
ik het zelf aangeschaft en heb ik het al meerdere keren gelezen. Ik vind het echt geweldig. Ik probeer de therapie zelfstandig uit en
heb het gevoel dat ik steeds meer bij de bron kom. Mijn leven lang ben ik al met mezelf in gevecht, ik heb al diverse therapie�n gevolgd
en allemaal leken ze een beetje te helpen, maar met jouw boek heb ik het idee dat ik de eindjes echt aan elkaar ga knopen. In het begin
durfde ik het bijna niet te hopen. Maar juist omdat je zo veel valkuilen beschreef en zo vaak schreef dat je ook door moest gaan als
je dacht: ‘Dit lukt mij toch niet’, juist daarom durf ik nu te gaan hopen dat ook ik wellicht uit die spiraal van ellende zal komen.
Ik lees in je boek over mensen, net als ik die alles hebben wat hun hartje begeert en net als ik zo onwijs kunnen struggelen met hun
leven. Ik heb een vriend uit duizenden, waar ik onwijs gek op ben en die ook onwijs gek op mij is.
Ik heb een goede baan een mooi huis, een lekkere buurt waarin ik woon, prachtige kleinkinderen en kinderen met wie het goed gaat. Dus
wat heb ik te mopperen? Voel me daar altijd schuldig om, gewoon een ouwe zeur. Een openbaring in het boek is dat dit echt reacties zijn
op ouwe pijn. En die ouwe pijn herken ik wel. Genoeg therapie�n gehad om dat te kunnen duiden. Maar bij alle therapie�n bleef ik uiteindelijk
steken en schoot ik niet veel op. Ik ben 56 jaar en ben 5 jaar geleden burn-out geraakt. Daarvoor was ik met de regelmaat van de klok
overspannen, de eerste keer toen ik 16 jaar was. Ben inmiddels wel weer aan het werk, maar in een andere baan en maar voor 12 uur in
de week. Ik had een zware baan in het onderwijs (management), maar denk dat ik ook zonder zware baan burn-out had kunnen raken. Zo’n
8 jaar geleden raakte ik in de overgang en daardoor raakte bij mij alle remmen los. Valse Hoop en Primaire Afweer scoren bij mij het
hoogst (7,3 en 7,7); Angst en Ontkenning Van Behoeften volgen (5,2 en 5,0) en Valse Macht is de laatste in de rij (3,3). VH en PA wisselen
elkaar heel graag af. Ik werkte me graag uit de naad en stortte dan weer in. Ben echt verslaafd aan de adrenaline, kan zelfs in gewone
dingen mezelf opjagen.
Ik merk dat nu eerder op en het lukt me dan soms om de boel te keren. Als ik loop te wandelen of een boek lees, kan ik dit supersnel gaan
doen, omdat ik dan daarna weer iets anders wil gaan doen. Met als gevolg dat ik niet meer ontspannen wandel of lees, maar de gejaagdheid
in me op voel komen. Aan het eind van de dag heb ik dan evengoed nog te kort gedaan en voel ik me toch nog ellendig. Maar laatst liep
ik weer te wandelen en merkte ik dat ik op mijn klok liep te kijken om te berekenen hoe laat ik thuis zou zijn. Ben toen bewust gestopt
om te voelen waar ik mee bezig was….. herkende de valse hoop, kon de pijn voelen en ……kon daarna rustiger verder lopen, zonder het gevoel
van ‘ik moet dit en ik moet dat’ wat ik mezelf zo graag opleg. Ik merk ook dat ik inmiddels beter kan slapen, want ook daarin herken
ik me helemaal in de voorbeelden van je boek. Het is niet zo dat het me alle dagen lukt om de afweren om te keren, maar gelukkig waarschuw
je ook in je boek dat je de tijd moet nemen voor de therapie. Het is ook heel moeilijk om van een verslaving af te komen. In mijn werk
heb ik heel veel bereikt en de kick die ik daarvan toch regelmatig kreeg – hoe kort ie ook duurde – is gewoon heel leuk. Dat ik daarna
weer heel snel in de PA stortte heb ik nooit gecombineerd. Ik heb verschillende therapie�n gevolgd.
Zo’n 25 jaar geleden heb ik de Speyertherapie gevolgd. Onder hypnose ben ik toen een aantal trauma’s uit mijn vroege jeugd tegengekomen.
Het was heel heftig om te ervaren dat met name mijn moeder mij zo verloochend heeft. Ze was zo ontzettend niet aanwezig en de pijn die
ik toen voelde was enorm. Na de therapie ben ik weer aan het werk gegaan en herhaalde het ritme van overspannen worden en weer aan het
werk gaan zich gewoon weer. Mijn eeuwige schuldgevoel en wens om dood te zijn waren er ook nog steeds. Toen ik 5 jaar geleden burn-out
raakte dacht ik ook weer dat ik overspannen was, maar merkte na 6 weken dat ik nog helemaal niet hersteld was, integendeel! Ik was nog
net zo gestrest als dat ik instortte dus ik ben hulp gaan zoeken. Ik heb diverse therapie�n gevolgd, verschillende medicijnen uitgeprobeerd,
di�ten gedaan en noem maar op. Ik heb diverse medicijnen geslikt, waaronder verschillende antidepressiva. Ik heb zo’n drie maanden Seroxat
en Efexor uitgeprobeerd, maar dat was geen succes.
Ik heb me drie maanden ontzettend zeeziek gevoeld en merkte absoluut geen verbetering in mijn stemming, integendeel. RET was een therapie
met een hele cognitieve manier van werken. Ik ging er mee aan de slag, leerde het kunstje, maar uiteindelijk bleef het voor mijn gevoel
bij een kunstje doen. Het meest waardevolle advies was ik van deze therapeute kreeg was dat ik moest toegeven aan mijn moeheid en dat
ik een bejaardenritme moest gaan volgen. Ik mocht een half uur niets doen – helemaal niets doen, niet lezen, niet tv kijken, niets,
alleen maar liggen en mocht daarna een half uur wel iets doen. In het begin lag ik op de bank met een verbeten gezicht ‘niets te doen’
en was ik blij als ik zag dat mijn half uur voorbij was. Daarna ging ik volop aan de slag met het doen van allerlei klusjes! Alsof ik
de verloren tijd in moest halen. Maar na een tijdje merkte ik toch dat het half uur rusten goed was en zelfs te kort was en inmiddels
merk ik dat ik –als ik te gestrest ben- weer een tijdje het bejaardenritme toe moet passen.
Naast RET heb ik me in het alternatieve circuit gestort. Ik heb een paar keer familieopstellingen gedaan en heb daar onder andere mijn
tweelingbroertje ontmoet die bij mijn geboorte is overleden. Een heftige ervaring, waarbij ik opeens begreep waarom ik altijd dood wil
zijn. Verder ben ik heel veel gaan tekenen en later ook schilderen. Doe dat intu�tief en kom dan ook van alles tegen. Pas als ik een
tekening klaar heb, kan ik vaak pas zien wat ik getekend heb. Ik heb daar ook cursussen in gevolgd en kan mijn emoties er goed in kwijt.
Inmiddels heb ik ook een schilderij gemaakt van de primaire afweer en van de valse hoop. Ik wist niet dat ik ze ging maken, maar ze
rolden er uit in een workshop. In de workshop begonnen we met associ�ren op een woord wat in je opkwam.
Op dit woord moest je verder gaan associ�ren en daarna moest je woorden weer aan elkaar gaan koppelen. Mijn woorden rij begon met Perfectie,
waarop ik verder ging met Afkeuren en Goedkeuren, gevolgd door Dood/Lijden en Zon/Leven, gevolgd door nog een aantal woorden en eindigend
met Rust en Wijsheid. Het deel Afkeuren werd, zag ik later, een schilderij van de Primaire Afweer. Het deel Goedkeuren werd geen Leven,
geen verlossing van alle ellende, zoals ik het hoopte, maar werd veel meer een schilderij over Valse Hoop. Dat zag ik ook pas later.
Ik heb het tweeluik verbonden met een spinnenweb en geloof dat ik nog heel wat te spinnen heb voordat ik bij de Rust en de Wijsheid
uitkom die het slot vormden van mijn woorden rij. Maar goed, het schilderij biedt mogelijkheden en dank zij Illusies begin ik daar ook
nog een beetje in te geloven. Tot zo ver mijn verhaal.
Vriendelijke groet, Anna |
| Naam |
WP |
| Datum |
03 Dec 2006 |
| Geachte mevrouw of meneer, Ik ben 36 jaar jong. Door mijn haptotherapeute ben ik in het boek gaan lezen
van Ingeborg Bosch. En ik moet eerlijk zeggen. Als ik dit eerder geweten had. Jarenlang heb ik problemen gehad. Fysiotherapie gehad,psychosomatische
fysiotherapie,NLP, maatschappelijkwerkpastoraat. Groot ziekte verzuim, bijna mijn baan en gezin kwijt. Uiteindelijk een burnout. Een
jaar in therapie geweest bij Ensis in Rotterdam bij een psycholoog. Die mij bijna borderliner verklaarde. Tot ik het boek las en alles
op zijn plaats viel. Hoeveel mensen zouden hier niet geholpen mee kunnen worden ? Dit boek moet meer bekendheid krijgen. Waarom heb
ik deze therapie niet gehad bij mijn psycholoog. WP |
| E-mail adres |
noureddine2001us@yahoo.com |
| Datum |
02 Oct 2006 |
| Beste Ingeborg, Ik kan het niet alleen genoeg benadrukken hoe je een licht in mijn leven hebt gebracht
maar ook geen enkele worden kunnen omschrijven welke geschenk je aan zeker heel veel mensen geschonken hebt wanneer zij de tijd nemen
om alle drie boeken te gaan lezen. Dit is zeker de moeite meer dan waarde!!! I want from the bottom of my heart just to say thank you
! La vie est pleine de secrets. Tu m’as simplement aid� � les d�couvrir. |
| Naam |
Miranda |
| Datum |
30 October 2006 |
Waarom blijf ik in valkuilen stappen en ga ik er ook nog lekker in zitten? Ik weet dat ik het doe, maar
snap niet waarom ik dit niet kan veranderen. In het verleden heb ik al 3 jaar psychotherapie gehad, waarbij ik vooral heb gerouwd om
het verlies van mijn vader (ik was 3� jaar) en de gevolgen dat dit had voor ons gezin. Heb daarnaast ook diverse communicatietrainingen,
persoonlijke effectiviteitcursus enz. gevolgd. Allemaal leuk om te weten en toe te passen (voor hoelang?), maar uiteindelijk verandert
er niets mee. De kern (de afweer) verandert immers niet, tot mijn frustratie. En dan lees ik het boek van Ingeborg (door maatschappelijkwerker
op geattendeerd)...
Ik was blij en verdrietig te gelijk: nu snap ik het! Hoe herkenbaar! Ik kan er nu wat aan gaan doen. En hoe verdrietig dat ik mijn hele
leven (ben 37) bezig ben te overleven, loop mij zelf zo in de weg met al die afweren. Vooral de zin over hoe "hoe verassend onbelast
het heden het kan zijn " geeft veel hoop en helpt mij door te zetten als het moeilijk is (of wel als de afweer op zijn sterkst is).
Ik kan alleen niet begrijpen dat de PRI nog geen standaard behandeling is die door zorgverzekeraars vergoed wordt, zoals zij andere
vormen van psychotherapie vergoeden.
Waarom heeft ieder RIAGG/GGZ instelling geen PRI- therapeut in dienst?! Dit is iets waar hopelijk ook aan gewerkt wordt door de PRI- therapeuten
(en ex-pati�nten?!), want het is volgens mij d� oplossing voor heel veel cli�nten van genoemde instellingen. Alhoewel ik nog in het
begin van de therapie sta en het best moeilijk is, weet ik dat er een weg is waarmee ik achter de barri�res van de afweer kan komen.
Dat geeft hoop. Ingeborg heel erg bedankt. |
| Naam |
Jolanda Tijmstra |
| Datum |
12 Apr 2006 |
| Begin negentiger jaren ben ik begonnen met de boeken van Alice Miller..Toen het boekje van Jean Jenson
uitkwam was ik heel blij. Dit boekje gaf me al veel inzicht in mogelijke afweren. Maar toen de boeken van Ingeborg uit kwamen wist ik
dat ik deze therapie/ training wilde doen. De beschreven theorie klopte zo goed voor mij. Nu na twee jaar oefenen met PRI voel ik werkelijk
verlichting. Mijn volwassenbewustzijn is aan het groeien. Ik kan alles wat ik geleerd en geoefend heb zelf toepassen. Verschillende
stukken oude pijn zijn ontmaskerd en ik durf er zelf naar toe te gaan. Hier zal ik de rest van mijn leven profijt van hebben. |
| Naam |
Psycholoog-Systeemtherapeut |
| Datum |
|
| Ik beschouw de PRI- gedachtegoed en technieken als een belangrijke innovatie op het psychotherapeutisch
veld. |
| Naam |
marjo |
| Datum |
|
Omdat ik burn-out ben geraakt ben ik inmiddels beland in de hulpverlening. Mijn vraag is nu waarom is
hier zo weinig bekendheid met PRI.
Is het misschien mogelijk om via het Internet een duidelijke omschrijving te geven zodat ik dit aan de hulpverlening kan laten lezen?
Kan het interview met Ingeborg Bosch uit Sant� ook op het Internet?
De Sant� van oktober lag namelijk niet meer in de winkel.
Vriendelijk bedankt. M. vd Hoeven
noot van PRI webmaster
Vanaf 19 november 2003 is het interview uit het oktobernummer van Sant� integraal online te lezen onder het hoofdstukje PRI en opvoeding
|
| Naam |
Vivian |
| Datum |
|
Na een zeer nare ervaring op mijn werk heb ik de boeken "illusies" en "De herontdekking van het ware
zelf" van Ingeborg Bosch gelezen. Ik ben nu nog steeds bezig met de oefeningen uit het laatste boek. Het heeft me een enorme stap in
de goede richting gegeven wat mijn ontwikkeling en verwerking van het verleden betreft. Ik gebruik hier vnl. de vervelende situatie
op mijn werk mee. Ik wist vaak wel dat er ergens een link naar het verleden was, maar kon toch nog niet helemaal de juiste manier vinden
om hierin een ommekeer te krijgen. Ik hield me gevangen in mijn afweren, kon me daarmee handhaven, totdat ik een "baas" kreeg die symbolisch
voor mij werd.
Hij wilde dat ik mijn afweer (al noemde hij die anders) losliet, maar wist niet wat hij daarmee zei. Ik ben ze los gaan laten, omdat
ik dat zelf ook wilde, kwam erachter dat ze er waren ter zelfbescherming, maar het gevolg was dat er een heleboel pijn uit mijn verleden
loskwam. Dit was al aan de gang, maar werd sterker. Mijn baas snapte er niks van en wilde niks weten van gevoelens? pijn. In de hele
werksituatie ging ik een herhaling zien uit mijn verleden, alsof er zich een toneelspel afspeelde. Ik besefte wel dat er een wond uit
het verleden geraakt was. Ik vond het heel moeilijk dat ik dit niet mocht vertellen op mijn werk, ook dit was pijn uit het verleden,
waarin er niet naar mij geluisterd werd.
Op mijn werk vond men mij vervelend, omdat ik zo naar erkenning zocht, men vond mij lastig en teveel aandacht vragen. Dit was waar,
al besef ik nu, dat het vnl. erkenning vragen was uit mijn kindbewustzijn Nu ben ik pas echt op een PRI- manier bezig om alsnog mijn
baas (die mijn baas niet meer is) als symbool te nemen en de symbolische situaties die ik nu nog tegenkom op mijn werk. Vandaag heb
ik op een heel intense manier mijn oude pijn beleefd van afwijzing en (angst dat) anderen voorgaan. Ik denk dat ik dit nog heel wat
keren zo ga beleven voordat het echt ge�ntegreerd is. Ik vind het heel erg, maar een goede mogelijkheid om te leren. Wel vind ik het
eigenlijk wel erg, dat ik dit uit mijn werk moet leren en ook riskant, al heb ik nu ook geleerd dit heel stiekem tijdens mijn werk te
voelen. Ik denk dat niemand het deze keer ziet.
Wat ik er nog wel over wil zeggen in de (valse?) hoop dat een invloedrijke persoon van mijn werk dit leest, is dat ik het heel erg jammer
vind,dat er op mijn werkplek voor PRI- gedachten (nog) geen plek is. Ik merk des te meer wat een taboe het is om dit soort gedachtes
aan te roeren. Ik weer niet of dit een gedachte is die voortkomt uit mijn afweer, maar het raakt me dat dit taboe er is, want ik werk
in een bedrijf waarin de minst weerbare mensen komen bij wie deze pijnen beginnen. We roepen allemaal hard om actie tegen onrecht van
deze mensen, maar hoe kunnen we de diepe subtiele pijnen van deze mensen aanvoelen, als we die van onszelf verbergen? |
| Naam |
regina |
| Datum |
|
| Ik verdiep mij momenteel in de boeken van Ingeborg Bosch. Deze therapie spreekt mij erg aan en ik wil
graag weten wat andere er van vinden. |
| Naam |
Boukje Overgaauw |
| Datum |
|
Bekend zijnde met de theorie en therapie van Alice Miller en Jean Jenson werd ik op een bijzondere wijze
attent gemaakt op Ingeborg Bosch en het boek "De herontdekking van het ware zelf". De vriend van mijn zoon heeft zwaar ADHD evenals
zijn vader. In de puberteit ging het nogal eens fout tussen hem en zijn vader en wij waren zijn uitwijkadres. Nadat het beter ging in
zijn gezin had ik jaren later een diepgaand gesprek met hem, waarin ik hem complimenteerde met het feit dat het zo goed met hem gaat
en hij zijn ADHD goed onder controle heeft. Hij vertelde dat hij veel boeken gelezen had over psychologie en allerlei inzichten had
gekregen. Ik vroeg welk boek hem het meest had geholpen en hij noemde meteen De herontdekking. De volgende dag kocht ik het boek en
sindsdien heb ik de titel aan velen doorgegeven.
Ik ben counselor/psychosociaal werkende en heb een zelfstandige praktijk in Hoorn. Mijn specialisatie is de begeleiding van samengestelde
gezinnen / stiefgezinnen, zowel ouders als kinderen en jongeren. Het samengesteld gezin is voor mijn gevoel een plek waar men bij uitstek
tegen alle onverwerkte problemen oploopt uit het verleden. Hier worden de verschillende opvoedingsstijlen uit het eerste gezin tegen
het licht gehouden en wordt alle pijn uit het verleden naar boven gehaald. Mijn kennis gaat op dit moment niet verder dan het boek en
toch hebben al vele partners/ouders en jongeren er baat bij gehad.
Gisteren zag ik voor het eerst Home Sweet Home, vanzelfsprekend was ik voor de uitzending erg benieuwd naar Ingeborg. Haar warme persoonlijkheid
sprak mij erg aan en vooral haar manier waarop ze in begrijpelijke bewoording dingen wist uit te leggen. Natuurlijk is het een t.v.
programma waarin niet al te diep ingegaan kan worden op de materie, maar ik vind het een goede manier om op deze wijze de PRI onder
de aandacht te brengen. Veel mensen snakken naar inzichten, vooral ook mannen, is mijn ervaring, zij willen zo graag weten hoe het komt
dat ze op een bepaalde manier reageren en staan erg open voor de invloeden vanuit hun verleden en voor hun pijn van toen.
Volgens mij ligt PRI aan de basis van elke psychische problematiek die mensen ervaren. In mijn praktijk merk ik ook dat veel jongeren
boven de 16 jaar met hun afweermechanismen aan de slag kunnen., zodat ze al veel leed kunnen voorkomen. Alleen vind ik De herontdekking
niet zo toegankelijk voor hen. Graag zou ik een boek op de markt zien komen dat aansluit aan hun jonge leeftijd maar wel geschreven
is vanuit de PRI. |
| Naam |
|
| Datum |
|
| Sinds kort ben ik zelf bezig met PRI. Waar ik tegen aanloop is dat het op korte termijn (NU) niet prettig
is om de onaangename waarheid te aanvaarden. Al die rotgevoelens komen dan boven. Als ik blijf vasthouden aan het idee -ach, het was
helemaal niet zo erg- dan voel ik me nu, even, opgelucht. Het lijkt een soort zelfkwelling om de waarheid toch onder ogen te zien. Maar
ik wil het toch. Uiteindelijk is de werkelijkheid toch leefbaarder dan de leugen. |
| Naam |
psychiater-psychoterapeut |
| Datum |
|
| Na een burnout ben ik op advies van mijn coach Uw boek gaan lezen. Het gaf steun en veel inzicht in
de interacties die meegespeeld hadden in mijn situatie. Vanuit mijn eigen goede ervaring met het PRI- gedachtegoed raadde ik (inmiddels
vele) pati�nten aan de boeken te lezen en besprak hun voorgang hierin met hen. De herkenning en het inzicht in hun situatie is haast
voor iedereen tot grote steun |
| Naam |
Jan |
| Datum |
|
Mijn hele leven heb ik mij erg angstig gevoeld. Thuis, op straat, op mijn werk, overal voelde ik mij
snel onveilig en raakte ik in paniek. Schijnbaar zonder aanleiding kon ik mij plotseling helemaal "down" voelen. Wat ik dan deed is
me terugtrekken. Als ik mij maar niet aan anderen liet zien, dan kon mij tenminste niet zoveel overkomen. Het liefst kroop ik dan in
bed, met de dekens strak om m'n hoofd. Alles werd me dan teveel, een verlammend gevoel kwam over me heen.
De gedachten die in mijn hoofd circuleerden waren: "Ze vinden me dom, slecht, vies, lelijk, gemeen, achterbaks. Ze hebben niks aan mij.
Ik kan ook niks en straks komt iedereen daar achter. Dan is het afgelopen. Wat er dan gebeurt weet ik niet." Als dit te pijnlijk werd
raapte ik mijn brokstukken weer bij elkaar en ging ik m'n uiterste best doen mijn gezin, mijn vrienden, mijn baas of mijn collega's
tevreden te stellen door hard te werken of extra aardig te zijn. Hierdoor hoopte ik op bevestiging dat ik toch nog enigszins van nut
was en dat ik er even "mocht zijn".
Pas in de PRI- therapie bij Ingeborg Bosch ben ik gaan leren inzien waardoor ik mij telkens slecht ging voelen en welke gebeurtenis
daaraan steeds vooraf ging. Ik weet nu ook dat er in geen van die gevallen een re�le bedreiging in het heden is. Het is allemaal oude
pijn die geraakt wordt. Verlatenheid, hulpeloosheid en onveiligheid in mijn jeugd, waarmee ik als kind bij niemand terecht kon, hebben
mij toen gedwongen de schuld bij mezelf te leggen. Als kind zat ik gevangen en was ik compleet afhankelijk van mijn ouders. Het besef
dat ik als kind met mijn angsten en verdriet niet bij hen terecht kon was levensbedreigend. Deze oude pijn ben ik nu aan het verwerken.
Ik heb al grote stappen gemaakt en durf nu voor mezelf op te komen en initiatieven te nemen, zonder dat die allesoverheersende angstgevoelens
mij verlammen |
| Naam |
psycholoog |
| Datum |
|
Op mijn werk leidde mijn 'automatische piloot' mij naar onbegrijpelijke vastlopers met een reeks van
collega's. Ik was mede daardoor korte tijd overspannen thuis. Dat was de aanleiding om met PRI aan de slag te gaan. Door PRI vallen
er niet alleen lasten van me af, ik heb meer greep op een goede samenwerking en ik krijg als reactie dat ik rustiger ben geworden. Mijn
zoon van 14 noemt PRI de 'antiagressie' cursus.
Ik heb nu handvatten om mijn ge�rriteerde uitvallen naar hem te stoppen en te plaatsen waar ze horen: in mijn verleden. Het geeft me
nu de mogelijkheid om een liefdevolle vader te zijn. Dat is voor mij en mijn gezin genieten! Ik kan nu ook de vele andere vormen van
therapie en training die ik gedaan heb beter integreren, verdiepen en gebruiken. |
| Wilt u ook uw mening cq reactie geven op PRI of op ��n van de boeken van PRI, dan kunt u deze kwijt via
onze pagina PRI gastenboek |
|
| |
|
|
| PRI nieuws |
De DVD Een kennismaking met PRI is via deze website te bestellen. Op deze DVD vindt u een komplete uitleg over PRI door Ingeborg Bosch, een interview, een oefening en ... >>> |
Zoek in PRI:
|
|
