Opgevoed met het flinkheidprincipe "niet zeuren, flink zijn en doorgaan" liet ik me na een ongeval, waarbij ik nek- en hersenletsel opliep, niet kennen: "het viel wel mee", "niets aan de hand, alleen een beetje hoofdpijn". De klachten die zich manifesteerden lieten zich echter niet ontkennen. Er was wel degelijk meer aan de hand dan "een beetje hoofdpijn". Als gevolg van dit ongeval raakte ik arbeidsongeschikt.

Het niet meer kunnen van wat ik tot mijn ongeval gewoon was, viel me zwaar en ik bleef dan ook proberen om de draad weer op te pakken. Maar met mijn "niet zeuren, flink zijn en doorgaan"-houding bereikte ik steeds het tegendeel van wat ik wilde bereiken want hierdoor belemmerde ik juist mijn herstel.

Ook in het medische circuit werd ik geconfronteerd met het flinkheidprincipe, dat vooral voortkwam uit het ontbreken van medische kennis (waar ik overigens pas later achterkwam). En naarmate de klachten langer aanhielden, klonk er steeds vaker irritatie in door ("Is het nou nog niet over?"). Tegelijkertijd werden mijn pogingen om de draad van vóór mijn ongeval weer op te pakken eveneens als ongewenst beoordeeld ("je weet toch dat je dat niet kunt") maar een antwoord op de vraag hoe ik dan wel met mijn klachten moest omgaan kreeg ik niet.
Uit pure wanhoop belde ik alle academische ziekenhuizen in Nederland, in de hoop dat er ergens een arts te vinden was die mij kon helpen. En die vond ik. Onderzoek toonde aan wat de oorzaak was van mijn klachten en - wat nog belangrijker voor mij was - ik kreeg concrete behandeladviezen. Eindelijk was er sprake van herstel en ik slaagde erin om gedeeltelijk te re-integreren in het arbeidsproces.

Helaas verliep het herstel niet zo voorspoedig als ik had gehoopt en ook werd zichtbaar dat ik blijvend letsel zou overhouden. Toen zich vervolgens ook nog eens rugklachten manifesteerden, waardoor ik met nog meer fysieke beperkingen moest leren leven, kon ik niet anders dan doen wat ik altijd al deed: "niet zeuren, flink zijn en doorgaan".

Ondanks de nadelige effecten ervan op mijn gezondheid, kreeg ik waardering voor mijn doorzettingsvermogen. Nee, ik ging niet bij de pakken neerzitten. Integendeel, dat kón ik niet! Dat ik dat niet kon, had ik niet door. En al helemaal niet waarom ik dat niet kon. Wél raakte ik fysiek uitgeput en had ik totaal geen ruimte meer om te voelen.

Door herkenbare 'overleving'-mechanismen bij familieleden en na de PRI- boeken gelezen te hebben realiseerde ik me dat er meer aan de hand moest zijn. Om die reden heb ik toen contact gezocht met Ingeborg Bosch.

In het Past Reality Integration- traject*) leerde ik mijn afweermechanismen herkennen en ik leerde me open te stellen voor de pijn die ik afweerde. Dat was geen eenvoudige opgave want mijn afweer bleek zeer geraffineerd. Waarom dat was, begreep ik pas toen ik erin geslaagd was om de onderliggende pijn bloot te leggen. Ik "ontdekte" dat onder het niet-kunnen zeer heftige emoties schuilgingen, emoties die ik - op bewust niveau - niet eerder gevoeld had omdat ze voor het kind dat ik was te bedreigend waren en daarom had ik ze moeten verdringen. Door deze pijnlijke gevoelens alsnog toe te laten, kreeg ik ook toegang tot dit stukje verdrongen verleden. Vooral dit laatste was voor mij een echte eyeopener. Ik begreep nu waarom ik - onbewust - niet anders kon dan "niet zeuren, flink zijn en doorgaan": het was mijn afweer die de ontkenning van de realiteit waar ik als kind niet tegen opgewassen was, in stand hield.

Nu ik weet dat deze heftige gevoelens in mijn verleden thuishoren, ben ik veel beter in staat om mijn fysieke beperkingen te onderkennen en om op te komen voor mijn gezondheidsbelangen.
Wanneer het opkomen voor mijn gezondheidsbelangen reacties tot gevolg heeft die refereren aan het flinkheidprincipe (wat nogal eens gebeurt omdat ik niet de enige ben die ermee is opgevoed), ben ik inmiddels ook in staat om de hierdoor - onbewust - geactiveerde afweer te herkennen en me er niet langer door te laten (mis-)leiden. Met andere woorden: "niet zeuren, flink zijn en doorgaan" is niet langer een onbewuste valkuil voor mij.

Maar er is nog een belangrijke winst geboekt: ik ben (weer) in staat om te voelen. Ook het verdriet om het verlies van mijn gezondheid durf ik nu te voelen, waardoor dit rouwproces - eindelijk - op gang is gekomen.