Toen ik begon met PRI therapie zat ik ruim een half jaar in de ziektewet omdat ik totaal uitgeput was. Al jaren liep ik op mijn tenen en voelde mij ellendig. Ik was chronisch moe en gespannen, had overal pijn in mijn lijf en krampen in mijn kaken, nek/schouders, heupen en benen. Ik kon me niet meer concentreren, niet meer lezen, luisteren, werd gek van drukte en lawaai. Bovendien sliep ik gespannen waardoor ik uitgeput wakker werd. Ik was een en al onrust en wilde eigenlijk maar één ding en dat was met rust gelaten worden.

Mijn relatie was op dat moment weer eens beëindigd, de zoveelste keer na een periode van 3 moeizame jaren vol strijd en pijn. Mijn hele leven lang had ik al last van gevoelens van minderwaardigheid (niets waard voelen, faalangst, hekel hebben aan mijn lijf) en ik had al van alles ondernomen om mezelf te helpen. Hoewel het allemaal wel een beetje inzicht gaf of me in contact bracht met oude gevoelens/pijnen, hielp het me niet daadwerkelijk met het verwerken van al die ellendige gevoelens. Erger nog, ik had het idee dat ik steeds weer dezelfde ellende aan het beleven was en niet wist hoe ik er vanaf kon komen. De verhalen maalde eindeloos door mijn hoofd en ik voelde steeds weer dezelfde rotte gevoelens.

Bij aanvang van de PRI therapie was ik bang dat dit het zoveelste was wat ik zou ondernemen en me niet daadwerkelijk verder zou helpen (hoewel ik natuurlijk na het lezen van het boek de hoop had dat dit wel zou gebeuren). Ik voelde me heel hopeloos en machteloos en had daarna de neiging mezelf op de kop te zitten en mezelf te 'pushen' geen slachtoffer te zijn en mijn best te doen (voelde dan een bepaalde minachting voor mezelf).
Zodra ik ging voelen werd ik geconfronteerd met een grote angst dat ik niets was, niets waard was en de onmacht dat ik niet in staat was om van binnen te voelen dat ik wel oké was. Ik was bang dat niemand mij zou begrijpen, dat ik niet 'normaal' was en erg complex in elkaar zat waardoor het logisch was dat niemand mij begreep. Regelmatig kreeg ik het gevoel dat ik niet meer wilde leven, ik was zo uitgeput en machteloos dat ik niet meer wist waar ik de energie vandaan moest halen 'om de strijd' aan te gaan, want zo beleefde ik het leven.
Daarnaast voelde ik me afgewezen, vies en gebruikt. Ik voelde me boos en voelde een diepe pijn dat ik blijkbaar niet goed genoeg was om voor te gaan. Ik had veel moeite om alleen iets te ondernemen, voelde me heel erg eenzaam. Diep van binnen verlangde ik er naar dat iemand me speciaal vond en dat iets of iemand mij zou redden van deze ellende.
Wat ik heel graag met PRI wilde bereiken was dat ik zou kunnen voelen dat ik waardevol ben zoals ik ben, ik wilde dolgraag mijn gevoelens van minderwaardigheid en al die andere rotte gevoelens achter me laten. Daarnaast hoopte ik fysiek op te knappen.

Door de PRI therapie heb ik voor het eerst ervaren welke pijnen ik heb moeten verdringen als kind om te kunnen overleven. Al snel kwam ik in contact met gebeurtenissen die ik totaal verdrongen had, zoals seksueel misbruik en fysiek geweld. Ik wist wel dat mijn jeugd bepaald niet rooskleurig verlopen was maar het echt beseffen en ervaren van wat er gebeurd was, wat ik gemist had en had moeten incasseren, is door deze therapie naar boven gekomen. Hierdoor begreep ik waarom mijn lijf zo verkrampte, het deed er alles aan om maar niet te hoeven voelen wat er daadwerkelijk gebeurd was. Door het ervaren en herkennen van oude gevoelens, kon ik langzaam aan loskomen van de strijd (afweer) die ik aanging in het dagelijkse leven. Geleidelijk aan hoefde ik niet tot het uiterste mijn best te doen om iets voor te stellen, ik had steeds minder de behoefte om iemand te overtuigen dat ik oké was.
Het is niet zo dat alle nare gevoelens nu verdwenen zijn en ik weet dat ik nog van alles tegen zal komen, maar de periodes dat ik mij goed voel, ik me van binnen rustig en tevreden voel, duren steeds langer. Bovendien heb ik het vertrouwen dat ik een methode heb geleerd die mij door moeilijkere momenten heen loost. Eigenlijk is het zo dat ik het steeds minder als moeilijk ervaar. Ik heb een nieuwe manier van omgaan met leven geleerd die ik heel prettig vind. Het geeft me de mogelijkheid om me bewust te worden wat er werkelijk aan de hand is als ik onrustig ben of andere vervelende emoties ervaar. Ik weet dan hoe ik er mee om kan gaan waardoor ik uiteindelijk weer rustig van binnen word. Nog steeds kan ik verrast zijn als ik me, na het toelaten van de oude pijn, totaal onbelast voel en het leven ineens als prettig ervaar. Dat heeft me doen beseffen dat het grootste deel van de ellende in het heden veroorzaakt wordt door onbewuste, verdrongen pijnen uit het verleden. Het is echt een groot geschenk om verlost te zijn van deze onbewustheid die de beleving van de werkelijkheid zo vertroebelt.
Ik heb weer zin in het leven, voel me over het algemeen waardevol (en zo niet dan weet ik hoe ik er mee om kan gaan) en vind het niet meer vervelend om alleen iets te ondernemen.

Mijn lichamelijke gesteldheid verbetert langzaam. Ik werk inmiddels weer 50 %, ik kan me weer een aantal uren achter elkaar concentreren en ben in staat om een paar uur in een groter gezelschap te zijn of een aantal taken te combineren. De ergste krampen zijn weg, echter zodra ik teveel doe komen de klachten weer terug. Het is dus van belang dat ik niets te lang volhoud, regelmatig mijn rust neem en langzaam aan de belasting probeer op te bouwen. Ik slaap beter en ontspannen en word steeds vaker fit wakker en heb zin in de dag (dit heb ik jarenlang niet gevoeld!). Mijn weerstand is nog herstellende zodat ik gevoelig ben voor verkoudheid en griep, wat inhoudt dat ik fysiek terugval. Het belangrijkste bij dit alles is echter dat ik niet meer in paniek raak, noch bang ben dat ik er nooit meer vanaf kom. Ik vind het wel nog regelmatig vervelend, maar ben dan snel instaat om het te accepteren voor dit moment en zo goed mogelijk voor mezelf te zorgen.

Terugkijkend op het hele proces, kan ik met volle overtuiging zeggen dat het echt het beste is wat me sinds jaren is overkomen en ik had het erg hard nodig. Ik ben zo gelukkig met de rust en vrede in mezelf, soms nog verwondert dat het zo goed kan voelen! Het is een geschenk voor het leven.